مرکز بین المللی درمان ناباروری و ناتوانی جنسی مردان

دکتر عارف مرادی فوق تخصص ناباروری و ناتوانی جنسی مردان از Wisconsin Medical Alumni Association آمریکا

اولین مرجع تخصص درمان غیر حضوری

دلایل بی میلی جنسی در بانوان

 

 

 

 

فقدان این گونه پاسخ های فیزیولوژیک می تواند موقتی یا در تمام دوره زندگی وجود داشته باشد، به علاوه می تواند کلی (در تمام شرایط با فقدان پاسخ های فیزیولوژیک و خاص (در شرایط و موقعیت های خاص) باشد. از هر 3 زن، یک نفر بی میلی قابل توجهی را در روابط زناشویی تجربه می کند. سطح میل جنسی در هر زن متفاوت و برای هر زن منحصر به فرد است. بی میلی جنسی می تواند موقعیتی؛ یعنی فقط در شرایط خاص، نسبت به همسر یا ترکیبی از این دو به همراه علایم روانی و فیزیکی خاص خود باشد. فقدان پاسخ های فیزیولوژیکی که باعث روانسازی مهبلی می شود، مستقیما روی میل جنسی و برانگیختگی و متعاقبا ارگاسم و رضایتمندی جنسی در روابط زناشویی تاثیر می گذارد.

ویلیام مسترز و ویرجینیا جانسون، اولین افرادی بودند به دقت روی پاسخ های فیزیولوژیک جنسی مرتبط با برانگیختگی به مطالعه پرداختند. آنها در مطالعه های خود سطوح پاسخ های جنسی را شناسایی کردند که مرحله اول «برانگیختگی و تهییج» نام گرفت. در کنار این مدل، مدل های دیگری که بیشتر بر ابعاد عاطفی برانگیختگی تاکید داشتند، شکل گرفتند و مراحل اصلی در پاسخ های جنسی را «میل»، «برانگیختگی» و «ارگاسم» در نظر گرفتند. بی میلی جنسی در حقیقت روی تمام این ابعاد تاثیر منفی خواهد داشت. به طور معمول وقتی زنی از نظر جنسی برانگیخته می شود اولین پاسخ های فیزیولوژیکی ای که تجربه می کند، انبساط خون در رگ های محل لگن است؛ این وضعیت اجازه می دهد خون به میزان بیشتر در ناحیه تناسلی جریان پیدا کند. این افزایش جریان خون باعث ترشح از دیواره رگ های خونی می شود که در نهایت باعث روانسازی مهبلی قبل و حین روابط زناشویی و رسیدن به ارگاسم و لذت خواهد شد. این فرایند افزایشی خون، باعث برآمدگی بیشتر کلیتوریس و نیز آماده سازی رحم می شود. به طور همزمان لب های داخلی و بیرونی مهبل برای انجام روابط زناشویی منبسط و تمام این فرآیندها باعث روانسازی مهبلی و تسهیل در امر دخول و برقراری روابط زناشویی می شوند. در زنان مبتلا به اختلال بی میلی جنسی معمولا پاسخ های فیزیولوژیکی ای که به آنها اشاره شد، اتفاق نمی افتند یا در طول فعالیت جنسی ادامه پیدا نمی کنند، برای مثال حین روابط زناشویی، زن با خشکی واژن مواجه می شود که رسیدن به ارگاسم را با مشکل مواجه می کند و باعث نارضایتی جنسی می شود.

دلایل بی میلی جنسی

به طور کلی بی میلی جنسی مساله ای چند بعدی است و عوامل مختلفی در شکل گیری آن دخالت دارند. وضعیت سلامت عمومی فرد، وجود بیماری های روانی نظیر افسردگی، وضعیت هورمون های جنسی، عوامل تنش?زا?ی زندگی، نارسایی در غدد درون ریز، بیماری های عروقی پیرامونی و حتی مصرف دارو و تاثیرات جانبی آنها از جمله عوامل بسیار موثر در شکل دادن به این اختلال هستند. عوامل مختلف شکل دهنده به این اختلال، می توانند باعث شوند زنانی که این وضعیت را تجربه می کنند، تفاوت های زیادی با هم داشته باشند. برای مثال با توجه به اینکه سطح میل جنسی از زنی به زن دیگر بسیار متفاوت و متغیر است؛ ممکن است زنانی که میل فعالی به برقراری روابط زناشویی ندارند، در یک شرایط عاشقانه بتوانند رابطه قابل قبولی داشته باشند؛ به این شرایط «میل واکنشی» می گویند که درست در نقطه مقابل « میل خودانگیخته» قرار می گیرد. معمولا زنانی مبتلا به این اختلال شناخته می شوند که با فقدان پاسخ های فیزیولوژیک مواجه هستند و نتیجه آن روابط زناشویی دردناک و همراه با نارضایتی در زن و همسر او خواهد بود. این مساله باعث می شود زن از آمیزش و روابط زناشویی و روابط عاطفی و صمیمانه خود با همسرش بکاهد و با مشکل های ارتباطی مواجه شود. علل این اختلال واقعا پیچیده هستند. آسیب های فیزیولوژیکی در درجه اول اهمیت قرار دارند. برای مثال: آسیب به رگ های خونی ناحیه لگنی باعث کاهش جریان خون رسانی مناسب می شود؛ آسیب به نورون های عصبی ناحیه لگنی باعث کاهش برانگیختگی و تحریک جنسی می شود؛ ابتلا به بیماری های قلبی، فشارخون بالا، دیابت؛ زایمان؛ ابتلا به بیماری های تیرویید، مشکلات کلیوی و برداشتن تخمدان؛ کاهش هورمون های جنسی در اثر افزایش سن (یائسگی) و تاثیرات جانبی داروها (داروهای ضدافسردگی، داروهای ضدسایکوز، داروهای ضدفشارخون، مسکن ها، داروهای ضدبارداری).

علل روان شناختی بی میلی جنسی

افسردگی شدید

استرس

سوء استفاده یا آزار جنسی

محرومیت و داغدیدگی

عزت نفس پایین

مشکل های عاطفی و ارتباطی با همسر یا شریک جنسی

وسواس فکری، اضطراب و…

درمانی برای بی میلی جنسی

درمان اختلال بی میلی جنسی کاملا به علل شکل دهنده آن بستگی دارد. وقتی دلیل اصلی، مشکل های فیزیکی باشد، طبیعتا بعد از شناسایی مشکل، اقدام به درمان آن می شود. بیشتر زنانی که مشکل هایی در زمینه لزج سازی واژن دارند، معمولا دارای کاستی در میزان هورمون های جنسی خود هستند به ویژه اگر در سن یائسگی باشند. عموما این قبیل مشکل ها از طریق درمان های جایگزین هورمونی بهبود پیدا می کنند. به علاوه ابزارهایی برای حل مشکلات مرتبط با فرایند خون رسانی نظیر

(Eros-CDT ) نیز وجود دارند که کاربرد آنها مفید گزارش شده است. این ابزار نوعی پمپ خلاء است که در بالای ناحیه کلیتوریس قرار می گیرد و از طریق مکش، باعث افزایش و تسهیل جریان خون رسانی به ناحیه مهبلی می شود. این درمان از سال 2000 وارد چرخه های درمانی برای این اختلال شده است. داروی سیلدنفیل (ویاگرا) نیز می تواند باعث افزایش جریان خون در ناحیه تناسلی زنان می شود.

در مورد منشاء روانی اختلال می توان گفت شاید روان درمانی شایع ترین درمان برای مولفه های روان شناختی باشد. سکس تراپی نیز با تکیه بر آموزش های خاص باعث کاهش مشکلات جنسی افراد می شود. در فرایندهای درمانی مورد استفاده در این حوزه و در روان درمانی، با تمرکز بر مشکل در جریان روابط بین فردی، شناسایی دقیق مشکل، تفکیک علل از یکدیگر، بهبود روابط و عواطف، برنامه های آموزشی مهارت های جنسی و ارتباطی و راهکارهای حل مساله برای رفع مشکلات، اقدام می شود. این مساله مستلزم مراجعه به متخصص سلامت روان است. چنانچه مشکلات نتیجه تعارضات زناشویی باشد، از «زوج درمانی» یا «خانواده درمانی» نیز استفاده می شود؛ به ویژه اینکه بیشتر زوجین مشکلات جنسی را همزمان با تعارضات ارتباطی و پیرو آن افزایش انتظارت جنسی تجربه می کنند.